Over ons:
Op deze pagina willen we ons graag even voorstellen.
Marjon Sanberg
"Maar dit is niet goed". BAM. Deze woorden van de radioloog hebben mijn leven voorgoed veranderd en dreunen nog met enige regelmaat door mijn hoofd.
"Wat is je geboortedatum?" vroeg de verpleegkundige vervolgens ter controle van de info op het buisje met daarin het afgenomen weefsel. De mammografie was gemaakt, de echo daarna bleek echter al duidelijk genoeg en na een verrassingsactie in de vorm van twee enorme bioptnaalden in mijn borst was het vonnis geveld: borstkanker. Op mijn antwoord dat ik op 8 maart jarig ben en 43 zou worden, wat om precies te zijn nog geen 24 uur later was, was de schrik van haar gezicht af te lezen. "Jemig, je bent nog zo jong hiervoor". En we vonden het samen een enorm slecht verjaardagscadeau.
Kanker. Wat gebeurde er toch ineens allemaal? Ik voelde meteen een allesoverheersend gevoel van onmacht en doodsangst. Nu was ik zelf aan de beurt. Mijn vader was er 10 jaar eerder aan overleden, mijn schoonmoeder had 3 maanden eerder gehoord dat ze leed aan een ongeneeslijke vorm en is helaas inmiddels overleden, in de jaren voorafgaande aan mijn diagnose had kanker binnen mijn familie zijn tol geëist, net als bij dierbaren van mijn dierbaren. En inmiddels heeft nieuwe rampspoed zich alweer aangediend.
Dit overkomt nog veel te veel mensen. Mensen die zelf moeten ondergaan, en naasten die machteloos worden meegesleurd in een heftig, onzeker en zwaar proces. Gedurende het proces van ontdekken, diagnose, vaststellen van het behandelplan, de behandeling zelf en de nazorg heb ik ongelooflijk veel gezien, gevoeld, gedacht, ontdekt en geleerd, dit alles in willekeurige volgorde en in wisselende samenstelling. Het gaat gelukkig fysiek weer goed met me, maar het is voor mij luid en duidelijk: niets van wat ik heb meegemaakt mag voor niets zijn geweest. En er is simpelweg geld nodig om ervoor te zorgen dat kanker geen dodelijke ziekte meer is. Dus daar ga ik bij helpen. Mijn geluk is dat ik de rijkdom van een fantastische 'inner circle' heb, tijdens mijn herstel de juiste mensen heb getroffen en tijdens fysiotherapie gestimuleerd werd om doelen te stellen. Één daarvan is conditie terugwinnen door te trainen voor Alpe D’HuZes om daarmee geld op te halen voor KWF Kankerbestrijding. Enkele jaren geleden ben ik er al een keer bij geweest, als vrijwilliger. Onvergetelijk was dat. En nu ga ik het zelf doen. Voor mijn vader en mijn schoonmoeder. Voor mijn oom en tantes. Voor mijn dappere en zo sterke nicht. Voor mijn dierbaren en hun dierbaren. Voor iedereen die hier mee te maken krijgt.
En voor mijn allerliefste Martin. We zijn dit avontuur samen gestart, waarna vele dierbaren zijn aangehaakt. Niemand had kunnen bedenken dat Mart er niet meer zou zijn op het moment dat we de berg op gaan. Maar ik ga ons avontuur afmaken, met mijn ik denk beretrotse lief in mijn hart.
En voor mijn allerliefste Martin. We zijn dit avontuur samen gestart, waarna vele dierbaren zijn aangehaakt. Niemand had kunnen bedenken dat Mart er niet meer zou zijn op het moment dat we de berg op gaan. Maar ik ga ons avontuur afmaken, met mijn ik denk beretrotse lief in mijn hart.
Caroline Schrijver van Berloo
Een doordeweekse avond, etenstijd. Marjon en Martin kwamen spontaan even langs. Dat ben ik wel van ze gewend, alleen niet op die dag en op dat tijdstip (meestal kwamen ze veel eerder en bleven dan hangen ;)). Toen ze binnenkwamen dacht ik “Wat is er met Marjon aan de hand?” en meteen daarna “Dat kan niet, het zal over de moeder van Martin gaan”. Maar nee, het was toch Marjon die vertelde dat zij borstkanker had.
Marjon ging de molen in en ik kon niet meer doen dan er proberen voor haar te zijn. Je staat aan de zijkant sterkte te wensen en “Als ik iets voor je kan doen” te roepen, maar Marjon moest alles zelf ondergaan. Daarom twijfelde ik op het moment dat Marjon zei mee te gaan doen aan Alpe d'HuZes geen seconde riep meteen: “Ik ga met je mee”. Nu kan ik voor mijn gevoel eindelijk echt iets doen: samen met Marjon naar de top fietsen. Of in ieder geval een poging wagen, en na de eerste bocht roepen “Goedzo Marjon! Je kan het!”. En ik neem alle dierbaren die ik verloren heb aan kanker of het mee hebben gemaakt in gedachten mee naar de top, ook voor hen en iedereen die dit mee moet maken doe ik dit. Omdat het als gevolg van de Corona-crisis nu pas in 2022 gaat gebeuren heb ik nog wat extra tijd om te trainen…ik ga ervoor!